1000 koni mechanicznych, czyli statystyczne spojrzenie na F1

     Niedawno minęła 40. rocznica od śmierci Gillesa Villeneuva, wicemistrza świata z 1979 roku. Przy okazji pobytu zespołu Ferrari na torze Fiorano, obecny lider klasyfikacji generalnej Charles Leclerc miał zaszczyt przejechać się modelem 312 T4, którym legendarny Kanadyjczyk wykręcał najlepsze okrążenia w karierze.      Z prywatnych rzeczy, do mojej kolekcji modelików dołączyło (akurat w 72. urodziny F1) Renault R.S.18, którym jeździł Nico Hulkenberg - w tymże bolidzie zapisał najwyższe miejsce w klasyfikacji generalnej w całej swojej karierze (7. lokata). Pomyślałam sobie wtedy - czy silniki francuskiego producenta wrócą kiedyś na szczyt? Warto w tym miejscu przypomnieć sobie chyba najpiękniejszy spełniony sen stajni spod znaku diamentu, który wydarzył się 1 lipca 1979 roku podczas GP Francji. Co łączy wątek Villeneuve'a z Renault? Właśnie tamtejsze wydarzenia na torze Dijon-Prenois.     Kwalifikacje wygrał francuski za...

    Przed nami piąta runda, która odbędzie się debiutancko w Miami. Ponieważ II era hybrydowa zagościła już na dobre w padoku, postanowiłam przyjrzeć się, gdzie najczęściej ścigano się podczas piątej eliminacji F1, kto był triumfatorem tychże rozgrywek, czy zwycięzca tegoż wyścigu lądował na podium klasyfikacji mistrzostw świata. Przytoczę też kilka ciekawostek. Tę krótką analizę wykonam od 2014 roku, kiedy rozpoczęła się epoka silników hybrydowych.        1. Gdzie?      rok tor, kraj nazwa GP 2014 Circuit de Barcelona-Catalunya, Hiszpania GP Hiszpanii 2015 Circuit de Barcelona-Catalunya, Hiszpania GP Hiszpanii 2016 Circuit de Barcelona-Catalunya, Hiszpania GP Hiszpanii 2017 Circuit de Barcelona-Catalunya, Hiszpania GP Hiszpanii 2018 Circuit de Barcelona-Catalunya, Hiszpania GP Hiszpanii 2019 Circuit de Barcelona-Catalunya, Hiszpania GP Hiszpanii 2020 Silverstone, Wlk Brytania GP 70-lecia F1 2021 Circuit de Monaco, Monako GP Monako źródło: op...

      W związku z wyścigiem na torze Imola ponownie zajrzałam do annałów i zaciekawiły mnie zawody na tym torze z roku 1985. Jest on interesujący z kilku powodów. Bez zbędnych wstępów zajrzyjmy do sezonu sprzed 37 lat.    Dwuczęściowe kwalifikacje wygrał jeżdżący wtedy dla Lotusa Ayrton Senna. Wraz ze swoim zespołowym partnerem - Elio de Angelisem zamknął w kleszczach na drugim polu startowym mistrza świata z 1982 roku, czyli Keke Rosberga. Warto dodać, że rezultaty z czasówki pięciu pierwszych kierowców mieściły się w przedziale  1:27.327 (Senna) a  1:27.918 ( Thierry Boutsen). Można śmiało powiedzieć, że było ciasno - prawie 0.6 sekundy dzieliło tychże zawodników. Rosberg przegrał pole position o 0.027 sekundy. Słabo wypadło Ferrari. W kwalifikacjach domowego wyścigu Michele Alboreto był czwarty, Stefan Johansson zapisał przy sobie piętnasty czas. Broniący indywidualnego tytułu Niki Lauda startował z ósmej pozycji za swoim kolegą z McLarena...

      Jako że przed nami kolejne grand prix w postaci wyścigu w Australii, warto przypomnieć sobie, kiedy królowa motorsportu zagościła pierwszy raz w kraju kangurów, emu i dziobaków.     Sezon 1985 zakończył się właśnie ściganiem w mieście Adelaide, po dość krótkiej nitce. Tor miał niecałe 4 km długości. Jedna z jego prostych nazwana była m.in. imieniem najlepszego w historii F1 rodzimego kierowcy - notabene trzykrotnego mistrza świata (1959, 1960, 1966) i współzałożyciela ekipy pod własnym nazwiskiem, który ostatni indywidualny tytuł zdobył w tymże teamie - mowa o Sir Jacku Brabhamie.     Wracając do wyścigu sprzed 37 lat, najlepszy w dwuczęściowych wtedy kwalifikacjach był Ayrton Senna reprezentujący barwy Lotusa, który zostawił za sobą na dwóch pozostałych najlepszych polach startowych duet kierowców Williamsa: Nigela Mansella (przyszły mistrz 1992) i Keke Rosberga (mistrz 1982). Ubiegłoroczny triumfator Niki Lauda startował z 16. miejsca. Miał to ...

      Dziś z racji podróżniczo-logistycznych będzie krótko. Poniżej kilka moich przemyśleń. Drugi wyścig w Arabii Saudyjskiej zakończyłam na stojąco. Wszyscy oglądający transmisję z najszybszego toru w kalendarzu chyba robili to samo. 1. Osobiście myślałam, że Max wystartuje atomowo zdobywając na początku prowadzenie, jak to ma często w zwyczaju. Udało mu się tylko wyprzedzić Sainza - ale i tak wystarczyło to, by dalej jechać spokojnie. 2. Co do walki Ocona z Alonso: Esteban jest młody i nie chce (jak pokazał manewrami na torze wczoraj) dać się zapędzić w miejsce kierowcy nr 2. Alonso pojechał piękny wyścig. Stary lis czuje się świetnie na torze, wykorzystuje maksymalnie możliwości auta, które przez awarię zawiodło go na całej linii. 3. Dla Nicolasa Latifiego to raczej ostatni sezon w F1. Przy całej sympatii dla Kanadyjczyka, odstaje od Albona zbyt wyraźnie. 4. Nie podobają mi się narzekania Maxa typu: "Znowu najechał na linię". Niech da pracować sędziom, a skupi się na j...

      Z powodów technicznych dopiero dziś wstawiam komentarz "1000 KONI..." na temat wczorajszego wyścigu.     Nowa czołówka przyprawiła mnie o dreszcze. Może dlatego że tak długo wszyscy oczekiwaliśmy rozpoczęcia nowego rozdziału w historii królowej motorsportu. Drugą rzeczą, która zwróciła moją uwagę była paleta barw, która pojawiła się na polach startowych. Dopiero teraz, w pełnej okazałości różnorodnych kształtów sekcji bocznych i  innowacyjnych wlotów powietrza, przednich skrzydeł, trochę dziwacznie wyglądających (na tle wcześniejszych lat) tylnych spoilerów, przy blasku lumenów bijących z oświetlenia toru dało się zobaczyć chyba wszystkie najważniejsze kolory. Niebieskie williamsy, biało-czerwone haasy i alfy, piękne srebrne mercedesy, czerwone winem ferrari, różowe alpiny, butelkowe astony, klasyczne już granatowe red bulle czy siostrzane włoskie byczki z Faenzy były pięknym widokiem. Lakier matowy czy połysk - bez znaczenia. Chyba mimo wcześniejszyc...

     Niedawno formułowy świat obiegła wiadomość o powrocie Kevina Magnussena do królowej motorsportu w zespole Haasa, z którego został zwolniony po sezonie 2020. Amerykański zespół w poprzednich rozgrywkach postawił na rozwój samochodu w nowej erze hybrydowej, która się rozpocznie właściwie już za chwilę, więc w 2021 roku cały czas pilnowali dołu tabeli wyników. Wydaje się jednak, że Haas może powrócić do walki w środku stawki, na co może wskazywać forma bolidu i samego Duńczyka w zakończonych testach w Bahrajnie. W tym miejscu warto sobie przypomnieć najlepszy sezon syna byłego kierowcy F1 Jana Magnussena (jeżdżącego w latach 90-tych).      Rok 2018 był najefektywniejszy nie tylko dla Kevina, ale i dla samej stajni Gene'a Haasa. Zespół Amerykanina zajął wtedy najwyższą do dzisiaj w historii swojego istnienia piątą lokatę. W przypadku Magnussena, w czasie jego kariery kierowcy F1 w latach 2014-2020, to właśnie sezon 2018 przyniósł mu ostatecznie 9. pozycję ...

   Choć ten "odzwierzęcy" element aerodynamiczny wieńczący pokrywę silnika znalazł w F1 zastosowanie w sezonie 2008, to jednak z hukiem pojawił się ponownie prawie dekadę później wraz ze zmianą przepisów technicznych na sezon 2017.    Pomijając kwestie estetyczne, sportowe (wyraźniejsza numeracja), marketingowe (przestrzeń reklamowa), kolejne regulaminowe zmiany przepisów budowy bolidów na przestrzeni lat, przeciwne argumenty zespołów czy władz dyscypliny dotyczące pozostawienia lub zakazania komponentu oraz przede wszystkim jego efektywność przekładającą się (lub nie) na osiągi samochodów, rekinia płetwa na zawsze już zostanie jednym z głównych tematów dotyczących sezonu 2017 oraz  przedmiotem większych przepychanek między stajniami w historii królowej motorsportu.   Jak podaje portal motorsport.com, shark fin, czyli omawiana spłaszczona owiewka na końcu zabudowy jednostki napędowej ma kilka zadań. W ramach  wspomagania tylnego skrzydła (w 2017 obniżo...